सिक्दै छु

अनलाईन पत्रकारीताको बढ्दो लोकप्रियता संगै ब्लग संग रमाउन सिक्दै छु । गाली र खिसी होइन सुझाव र सल्लाह दिनुहुनेछ भन्ने अपेक्षा छ ।

हरिप्रसाद नेपाली पत्रकार

भलिवल तथा विविध कार्यक्रमहरुका फोटोहरु

धुर्मुस, सुन्तली र अन्जु पन्त अर्घाखाँची आउदै

धुर्मुस, सुन्तली र अन्जु पन्त अर्घाखाँची आउदै

अर्घाखाँचीमा डा चित्र प्रसाद शर्मा वाग्ले सहयोग समितिको गठन, लुहेस्कोले १ लाख सहयोग गर्ने

- हरिप्रसाद नेपाली

कार्तिक २६, अर्घाखाँची/क्यान्सरबाट पीडित डा. चित्र प्रसाद शर्मा वाग्लेको लागी सहयोग जुटाउने उद्धेश्यले अर्घाखाँचीमा डा. चित्र प्रसाद शर्मा वाग्ले सहयोग समितिको गठन भएको छ ।

अर्घाखाँची जिल्लामा रहेर स्वास्थ्य सेवा प्रदान गर्दै आइरहेको लुहुस्को लिमिटेडको पहलमा लुहुस्कोकै अध्यक्ष समेत रहेका स्वाथ्यकर्मी तिलक मिश्रको संयोजवकत्वमा समितिको गठन गरिएको हो । समितिमा जिल्लामा क्रियाशिल स्वास्थ्य संग सम्वन्धित संस्थाका प्रतिनिधीहरु रहेका छन् ।

समितिका तर्फबाट कार्तिक २६ गते सन्धिखर्कमा आयोजित पत्रकार सम्मेलनमा बोल्दै संयोजक मिश्रले डा. वाग्लेको पैसाको अभावमा उपचार नपाउने अवस्था आउन नदिईने बताए । राष्ट्रका उत्कृष्ट तथा जिल्लाका प्रिय डाक्टर चित्र वाग्लेको सम्पूर्ण उपचार राज्यले बेहोर्नुपर्नेमा सरकार उदासिन बनिरहेको उनको आरोप थियो । जिल्लाको गाउँ गाउँका जनता चित्र डाक्टर बचाउनका लागि कुनैपनि सहयोग जुटाउन तयार छन् । “आवश्य प¥यो भने चित्र सरको लागि जिल्लाबाटै करोडौँ उठाउन सकिन्छ” । उनले भने “तर पैसाका कारण चित्र डाक्टरसावलाई हामी मर्न दिदैनौं ।”

करीव १२ वर्ष अर्घाखाँची जिल्लामा रहेर स्वास्थ्य सेवा प्रदान गरेका वाग्ले अहिले एपेन्डिक्स क्यान्सर रोगबाट थलिएका छन् । उनको दिल्लीमा रहेको राजिव गान्धी मेमोरियल क्यान्सर अस्पतालमा उपचार भैरहेको छ ।

लुहेस्कोले ग¥यो एक लाख सहयोग

यसैविच डा वाग्लेको उपचारको लागि अर्घाखाँचीमा विगत लामो समयदेखी स्वास्थ्य सेवामा सहयोग पु¥याउदै आएको लुहेस्को लिमिटेडले रु एक लाख रकम सहयोग गरेको छ । पत्रकार सम्मेलनमा बोल्दै लुहेस्कोका अध्यक्ष समेत रहेका सहयोग समितिका अध्यक्ष मिश्रले उक्त जानकारी दिएका हुन् ।

त्यो खाम सुटुक्क ल्याउनु

एकोहोरो टोलाएर कुर्सीमा बसिरहेको थिएँ । कार्यालयमा काम गर्ने एकजना बहिनी (शायद उनको नाम कृपा थियो) ले सरले भित्र कोठामा बोलाउनुभएको छ भन्ने खवर कानमा सुनाईन । पत्रकारीतामा केही रुचि राख्ने भएका कारण भर्खर भर्खर त्यस क्षेत्रमा पसेको मलाई पत्रिकाको प्रकाशकसंग भेट्न पाउनु सौभाग्यको कुरा पनि थियो । ती वहिनीको कुरा भुईमा खस्न नपाउदै म प्रकाशकको कोठामा पुगेँ ।

प्रकाशक कुर्सीमा बसेर रातो खाममा कुन्नी के मिलाउदै थिए । निकै मेहनतका साथ खाम मिलाउदै गरेको उनको अलिक परको एउटा कुर्सीमाअ टुसुक्क बसेँ तर उनीसँग कुरा गर्ने हिम्मत जुराउन सकिन । ठूलो मेहनतका साथ नमस्कार सर भन्न सम्म भ्याएँ । उनले शायद नमस्कार त भने तर म तिर नजर पनि दिइरहेका थिएनन् । कुर्सीमा बसेको थिएँ, अनि उनले सोध्ने समयकटाउ प्रश्नहरु (के छ हालखवर, खाना खायौं, कसरी वित्दैछन दिनहरु, किन कालो टोपी लगाएको, तिमीलाई गर्मी मौसम कत्तिको मन पर्छ, इत्यादी इत्यादी) को जवाफ दिइरहेको थिएँ ।

उनले आफ्नो काम भ्याएका रैनछन क्यारे, उनले समयकटाउ गफ गरिरहेका थिए । करीव करीव १५ मिनेटको गफगाफ पछि उनले कुराकानीको साराँस पेश गर्दै भने “ भनेपछि क’रा ठिकै रैछ तिमीले एउटा काम गर्नुपर्यो,  नयाँ मान्छे पत्रकारिता सिक्दै पनि गर्नुपर्छ । डोनरहरुसंग चिनजान पनि गर्दै गर्नुपर्छ ।” म एकसरो सुनिरहेको थिएँ । उनी भन्दैथिए “ म तिमीलाई साँच्चैको पत्रकार बनाउछु । ”

पत्रिकाका मालिकसंग प्रत्यक्ष भेटघाट गर्ने सौभाग्य पाएकोमा खुसी भएको मैले मुसुमुसु हाँसिरहेको नाटक गरी मन्टो हल्लाएजस्तो गरिरहेको थिएँ । उनका कुराहरु सुनिरहेको पनि थिएँ ।

कुरा गर्दैगर्दा उनी कुर्सीबाट जुरुक्क उठेर मेरो छेउमा आए । करीव करीव आधा घण्टाको समयमा तयार पारेको खाम  मतिर देखाउदै उनले भने “ यो त्रिटन कलेजको प्रिन्सिपलको हातमा दिनु यो खाम हेरेपछि उनले तिमीलाई पनि एउटा खाम दिनेछन् त्यो खाम कसैलाई पनि नदेखाई यहाँ ल्याउ तिम्रो लागी के गर्नुपर्छ म गरौंला ।”

उनको यो आग्रहले मलाई रन्थनायो । यो काम सिधै गलत नियतबाट हुँदैछ भन्ने बुझेको मलाई खाउँ भने दिनभरीको सिकार नखाउ भने कान्छाबाउको अनुहार भनेजस्तो भयो । किनकी यो काम गरेँब भने मेरो स्वच्छ पत्रकारिताको पहिलो स्टेप नै दुषित बन्ने पक्का छ भने काम नगरेमा यस पत्रिकाबाट हात धुनुपर्ने निश्चित छ । केही समय गम  खाउँ । अनि बैठक वसेर  निर्णय निकाल्ने निर्णय गरेँ । करीव करीव आधा मिनेट बसेको अन्तरमनको बैठकले यो काम(खाम पुराउने) नगर्ने निष्कर्ष निकाल्यो । त्यसपछि केही समयपछि आउँछु भन्दै म कार्यालयवाट बाहिरिएँ ।

कुरा करीव करीव ६३ सालतिरको हो । भाद्र महिना थियो होला । (पत्रिकाको नाम यहाँ उल्लेख नगरौं ।) मैले कार्यालयबाट निस्किएपछि न त यो पत्रिका कतै वजारमा देखेको छु । न त पहिला नै देखेको थिएँ । मलाई सम्झना छ, उनी (प्रकाशक) ले मलाई रु ५०० दिएर बजारमा पत्रिका खोजेर किनेर ल्याउन अह्राएका थिए । त्यतीवेला मैले मुस्किलले काठमाण्डौका गल्ली गल्ली चहार्दा पनि दुइ दिनको विचमा तीन ओटा पत्रिका भेट्टाएको छु ।

मेरो पहिलो प्रयास

- हरिप्रसाद नेपाली 

अर्घाखाँची जिल्ला आसपासमा रहेर पत्रकारिता गर्ने यो मेरो नितान्त व्यक्तिगत ब्लग हो । म आफुलाई सत्यताको नजिक रहेको पत्रकारको रुपमा चिनाउने प्रयत्नमा छु । मेरो खासमा नाम हरिप्रसाद भुसाल रहेपनि म आफुलाई हरिप्रसाद नेपालीको रुपमा चिनाउने प्रयत्नमा छु । किनकी मलाई भुसाल भन्दा नेपाल नै प्रिय छ ।